Piyano veya gitarda, doğru perdeye veya tuşa bastığınızda çıkan ses "hazır"dır. Kemanda ise durum tamamen farklıdır. Kemanın klavyesinde perdeler (sınırlar) yoktur. Doğru notayı, öğrencinin parmağı ve kulağı milimetrik hassasiyetle bulmak zorundadır.

Bu zorluk, aslında keman eğitiminin en büyük hediyesidir. Öğrencinin "Müzik Kulağı" (Pitch) muazzam bir seviyeye ulaşır. Sesi sadece duymayı değil, onu zihninde tasarlayıp parmak ucunda yaratmayı öğrenir. Bu, beyinde işitsel ve motor korteks arasında eşsiz bir nöral ağ kurar.

Velilerimize karşı dürüst olmalıyız: Keman, "hemen sonuç alınan" bir enstrüman değildir. Yay çekme (Arşe) tekniğinin oturması ve temiz bir sesin çıkması, ilk 2-3 ay yoğun bir sabır gerektirir. Başlangıçta çıkan sesler bazen tırmalayıcı olabilir.

Ancak bu "eşik" aşıldığında, keman dünyanın en duygulu, insan sesine en yakın enstrümanına dönüşür. Gelişim Sanat'ta biz, bu zorlu başlangıç sürecini oyunlar, doğru motivasyon ve Suzuki metodu gibi pedagojik yaklaşımlarla, öğrenciyi soğutmadan, sevdirerek yönetiyoruz.

Keman, doğası gereği sosyal bir enstrümandır. Bir piyanist tek başına devleşebilirken, bir kemancı en büyük gücünü "topluluk" içinde bulur. Yaylı çalgılar, orkestranın kalbidir.

Öğrencilerimiz belirli bir seviyeye geldiklerinde, oda müziği gruplarına ve orkestra çalışmalarına dahil edilirler. Burada sadece kendi seslerini değil, yanındakinin sesini de dinlemeyi, uyumlanmayı (senkronizasyon) ve "biz" olma bilincini öğrenirler. Bu, sosyal zeka için paha biçilemez bir kazanımdır.